Энэ блогоос: | Үүцлэх | өөр блог » |
Блог үүсгэх | Нэвтрэх |
Миний өнгөрсөн амьдралтай, дурсамж болгонтой минь хамт байсан хүн маань намайг орхин одлоо. Гэхдээ миний дурсамж үгүй болсонгүй. Энэ л миний шаналал болж байна. Тэр хүн надад дурсамж үлдээн өөрөө алга болчихлоо. Нулимсаа барьж чадахгүй нь...
Хязгааргүй огторгуйн гүнд бяцхан орон зайг эзлэх хөх дэлхий, энэ эрхэмсэг дэлхийн хаа нэгтээ нэгэн хачирхалтай явдал болжээ.
Их хотын төвийн худалдааны бяцхан гудамжинд өөр өөрийн хэв маягтай олон дэлгүүрүүд байх бөгөөд яг л жагссан цэрэг шиг харагдах шилэн лангуунуудын нэгд яг нэг сарын өмнө бяцхан зүрх цохилж эхэлсэн. Энэ бол Би...
“Ганцаардал” хэмээх үзэгдлийн хор уршиг, үр дагаврыг хүмүүс төдийлэн анзаардаггүй нь харамсалтай. Хэдийгээр энэ үзэгдэл нь нийгмийг бүхэлд хамрах шинж чанарыг агуулаагүй байж болох боловч нийгмийг бүрдүүлэгч хүний оюун ухаанд “Би амьдралд хэн бэ?”, “Би бүгдийг үзэн ядаж байна” гэсэн бодомжийг бий болгож байгаа нь сайн зүйл биш байх.
20-р зууны Английн шилдэг философичдын нэг А. Ж. Аеэрийн бичсэн амьдралын утга учрын тухай нэгэн эссэ-г Фиолософич Г. Бат-Эрдэнийн орчуулгаар уншигч олондоо толилуулж байна. Энэхvv єгvvлэл надад сонирхолтой санагдсан учир та бvхэнтэйгээ хуваалцах хvсэл тєрсєн юм. Амьдрал утга учиртай болов уу? 
Хэзээ гэдгийг бүү мэд ямар ч л байсан Бурхан хүнийг урлан бүтээж гэнэ. Гэхдээ шавраар л даа. Хэдэн өдөр болсон юм бүү мэд нэг л нартай өдөр хийгээд дуусжээ. Нэлээд шавар ч илүү гарсан байна. Нөгөө хүн маань ч амь орж гэнэ. Тэгээд бурхнаас Танаас хүсэх нэг зүйл байна гэжээ.
Эхлэл болгох нь
Өнөөгийн ардчилсан гэгдэх нийгмийн байгуулалд шударга ёсны хэмжүүр нь хууль гэж хэлэх хүн олон байх. Хэрэв Аристотелийн хэлсэнчлэн “Шударга бус хуулийг ч гэсэн дагаж мөрдөх нь юуг ч дагаж мөрдөхгүй байхаас дээр” гэдэг ойлголтын үүднээс авч үзэх юм бол хуулийн шударга эсэхэд эргэлзэх шаардлага байхгүй. Бид хуулийг үг дуугүй дагаж мөрдөх ёстой. 
Ардчилал бол хүн төрөлхтний одоогийн байдлаар олж чадсан хамгийн “сайн” нийгмийн байгуулал гэсэн санаа Черччилээс цухалздаг. Мэдээж хүн бүрт зохицсон төгс нийгмийн байгуулал гэж байхгүй. Гэхдээ ардчилал бол ард түмний засаглал гэдгээрээ хариуцлагыг бүгд үүрэх ёс буй.
8 цаг 00 минут
Би харамсаж байна. Зориг зүрх гаргасныхаа төлөө, нэр төрөө бодсон тэнэг зөрүүд зангынхаа төлөө, өөрийнхөө сонголт бүрийн төлөө, хайхрамжгүй хандсан тэр үеийн төлөө энэ бүгд яг давхардсан хэдхэн хормын төлөө... Ингэх ёстой юу, үгүй юу гэдгийгээ мэдэхгүй байгаа ч би яаж ч чадахгүй нь. Яг л хав харанхуй хонгилд унаж байгаа юм шиг. Энэ чинь юу болоод байнаа. Би алдаа гаргаж түүндээ харамсаад байна. Тэнэг юм. Алдаа гэж юу юм бэ? Би хийсэн зүйлдээ яагаад харамсах ёстой болж байнаа. Хэний өмнө би буруутай юм бэ? 
Амьдрал бол зовохгүйн төлөө байдаг тэр нэгэн зүйл гэж агуу Шопенгаур аль эрт хэлсэн нь үнэн ч юм шиг.
Бид бүгдээрээ л аз жаргалтай байхын төлөө л амьдардаг. Гэтэл хүн бүр өөрийн гэсэн мэдрэмжтэй, нийтлэг мэдрэмж дээр тоглодог хэдэн хүмүүс бий энэ бол сэтгэл судлаачид.
Орчлонгын цагийн зүүг урагшуулсан юм шиг энэ жил хавар эрт болж нялх ногооны үнэр хорвоогоор нэг тархжээ.
Тавилан хүүгийн сэтгэл яг л хавар шиг бүх л зүйлийг шинээр эхэлмээр бодогдон гэгэлзэнэ.
Шатсан тамхи бас үнс нь миний бодол
Сагаж гарсан шар айрганы хөөс миний сэтгэл
Саранд атаархсан дэнгийн гэрэл миний ирээдүй
Салдаггүй бид хэд миний орон зай
Нээлттэй хаалганы дунд тэгшхэн өндөр нуруутай, цэвэрхэн бараан хүрэм өмссөн, урт хар үсээ толийтол нь хойш нь самнасан, баруун талдаа таяг барьсан дугуй хүрээтэй хар шил зүүсэн залуу зогсож байлаа. Доди хаалга онгойсныг анзаарсангүй доош харан зогсоход гантиг шал тогших таягийн чимээ ойртсоор Додигийн хажууд ирэхэд Доди толгойгоо өргөж Лоренцо гэж уулга алдав.
Додиг шатаар бууж ирэхэд Милли тосож
- Охин минь чамайг авахаар ирлээ. Чи бэлэн үү? гэж асуулаа. Доди толгой дохих үүд рүү алхахад нь Милли араас нь даган алхав. 
Доди Лоренцогоос салаад Миллигийнх рүү явлаа. Түүнийг Лоренцогийн дуулгасан мэдээ бүүр зовоож орхив. Хэнд гомдож байгаагаа мэдэхгүй ч гэсэн ямар нэгэн хүнд гомдож байгаа юм шиг санагдаж нулимсаа арчсаар Миллигийнд ирэв. 
Хавар, намар, зун, өвлийн аль нь ч надад хэрэггүй
Хагархай зүрхийг цас, бороо эвлүүлэх биш дээ
Цоожтой сэтгэлийн хүлээсийг үлгэр ярьж суллаад
Цонхон дээрээ будаа цацалтай нь биш дээ
Дурлалд хорогдсон цаг хугацаа удаан боловч урсан өнгөрч Доди Кидийг харсан өдрөөс хойш хагас сар өнгөрчээ. Доди өдөр нь Лоренцо дээр очиж элдвийг ярин үдэш нь төгөлдөр хуураа тоглон гунигаа арагдсаар Кидийг хүлээсэн уртаас урт 15 хоног өнгөрчээ. Энэ өглөө мөн л Лоренцо дээр очиход Лоренцо хийл хөгжмөө хажуудаа тавин урт сандал дээр Додиг хүлээн сууж байв. Доди ирээд өглөөний мэнд Лоренцо гэж хэлээд хажууд нь суув.
Чиний харц цээжин дээр минь дараад
Чимээгүй хайрлах хүслийг минь шаналал болгоод байна
Хүлээхийн гуниглал хагацлын шалтгаан болж
Хүрэх газаргүй миний замд дараагийн зогсоол харагдахгүй нь
Өглөө болжээ. Доди Миллигийн хаалга тогших дуунаар сэрээд нүдээ нухлангаа босоод толинд хартал өчигдөр орой харж байсан муухай царай дахин харагдахад тайтгаран Миллид хаалгаа тайлж өгөв. 
Додиг Сүйх тэргэнд ороход Кид гарнаас нь үл ялиг өргөхдөө царайг хальт харж амжив. Тэрээр амандаа,
- Ээ бурхан минь би буруу харсан байгаасай гэж амандаа хэлснээ Додигийн араас сүйх тэргэнд орж суув. 
Доди тэр шооч залуусаас холдсондоо сэтгэл амарч тэр нарийхан гудамжаар аажуухан алхаж сониуч зандаа хөтлөгдөн бас л бүхий л зүйлийг алдалгүй харж явлаа. 
Доди Миллигийн оруулж ирсэн өглөөний хоолыг идчихээд аавынхаа авч өгсөн цэнхэр даашинзыг гарган өмсөж толиндоо харав.Тэр даашинз Додигийн шинэ нүүр царайнд огт зохихгүй байгаа юм шиг санагдсан боловч Доди тоосонгүй. 
Додигийн аав нас бараад бүтэн нэг жил өнгөрчээ. Додиг гар дээрээ бөмбөрүүлэн баян тансаг амьдарлаар өсгөсөн аав нь түүнд маш их хөрөнгө үлдээжээ.
Цагаан биш уйтгарт шөнийн эрэлд
Цас биш өдрийн бороотой учирлаа
