Энэ блогоос: | Үүцлэх | өөр блог » |
Блог үүсгэх | Нэвтрэх |
Анхны бороон дусал цонх тогшиход Би сэрлээ...
Хаврын анхны бороо... дусал дуслаар... нэг нэгээр газар бууна бас шингэнэ...
Сэтгэл нэг л сонин болчихлоо.. аз жаргалаар дүүрэн гуниг бүх л биеийг минь эзэмдэх шиг...
Бүх л ургамал нахиалдаг бас цэцэглэдэг... 
Хоёр модон шонг холбосон нарийхан олс... түүн дээгүүр гараа алдлан тэнцвэрээ олж анхааралтай, болгоомжтой алхах нэгэн эр... энэ бүхнийг харахаар цугласан цөөхөн хэдэн хүмүүс...
Бороогүй тэнгэр...
Нойтон хөрс бас өвс...
Ишнээсээ тасарсан багваахай цэцгийн үр...
Зовлонгоос үл тасарсан
Нартай тэнгэр...
Харанхуйг хүсэх хүсэл
Гал ийн өгүүлрүүн
Ирээдүйг Би түймэрдэн шатаахгүй
...хэрвээ намайг асаахгүй бол
Исгэрэх салхи ч үүнд буруугүй
Итгэхгүй бол Бурхан гэрчилнэ
Би бол гуниг
Намрын навч мөчрөөсөө тасрах
Мөнх бусын чимээ ирээдүйг цочооход
Насны дурсамж цаг хугацаанаас зүүгдэн өнөөдөрт айлчилж
Нүдэнд ирж урсдаг
Тэгээд унтарч буй лааны гэрлээс
Утга учир хайн тэнүүчлэх бодолд дассан
Би бол гуниг
6 цаг 40 минут
Би ирэх ёстой газраа ирлээ. Энд шинэхэн юм дуулгах гэж амаа бүтэн оройжин сойсон хүмүүс бие биедээ аль болох сонин хачин зүйл дуулгах санаатай хэсэг хэсэг бөөгнөрөн амаа уралцан ярьцгаана. Өөрөөсөө бусдыг бас өөрт нь ямар ч хамаагүй байж болох тийм юмсын талаар. 
6 цаг 30 минут
Би гарч өглөө болгон алхдаг тэр л газраараа алхаж байна. Хүмүүс ч бас хаашаа ч юм яарч бүгд өөр өөрсдийн бий болгосон утга учрын эргэлэгт залхахгүйн тулд алхацгааж байна. Би тэдний дунд... 
Үзэгдэхүйн чимээг сонсож үзэв үү
Үнэндээ тэр чинь сонсогдохуйд л харагдана
Нарны ягаан цацраг харанхуйг тэмтрэн цухуйж, хэзээ ч гэгээ орохгүй юм шиг санагдуулж байсан харанхуйг өөрт нь мэдэгдэлгүйгээр алгуурхнаар хөөн арилгаж намайг сэрээсэн хотын чимээтэй цуг гэгээ гэрт минь орж ирлээ. 
Намайг уйлахгүй бол нулимс минь гомддог...
Энэ гомдлыг хагацал тайлна
Намайг хагацахгүй бол зовлон гомддог...
Энэ гомдлыг тэнэглэл тайлна
Тэр нэгэн шөнө...
Чулуун зүрх цээж дараад
Хундага дарсанд намайг живүүллээ
Тэгэхэд би тэнгэрт гэрэлтэх одноос аврал эрэн гараа сунгахад
Тэр од намайг тохуурхан инээлээ
Намайг тайтгаруулах гэж нар манддаггүйг мэдэх болохоор
Насан туршдаа эзэн нь байх хувь тавилангаасаа би уучлал гуйхгүй
Жижигхэн давчуу бүгчим өрөө...зузаан чулуун ханатай, хаалга байхгүй, харин уудам саруул цонхтой, тэр цонхны шил нь маш зузаан. Би хэзээ ч тэр цонхыг хагалж чадахгүй мэт санагдана... бас ямар ч тавилга байхгүй чулуун хана, чулуун шал. 
Шоргоолж мэт багширсан үй олон хүмүүсийн "онцгой" бараагаа зарах гэж ам булаалдан орилох нь энэ том худалдааны гудамжны утга учрыг тайлах мэт санагдана. Энэ их дуу чимээн дундаас
Тодорхойгүй маргааштай өнөөдөр болзоод
Тодорхой намтар бичихийг хүснэ
Хананд шигдэх үгс дэндүү гэмээр үсчсэн ч
Энэ өдөр миний хувьд маш чухал өдөр. Нойрсож байсан зүрх сэтгэлийг минь сэрээсэн нэгэн сайхан бүсгүйтэй оройн 8 цагт болзсон юм. Би ч энэ болзоонд өглөө босоод л бэлтгэж эхэллээ... Тэгээд бараг гурван цагийн өмнө би хувцсаа өмсөөд хүлээгээд суучихлаа.
Хаалга тогших чимээнээр Хүлээлт ухасхийн босов.
Үүдэн дээр зогсох бараан хувцастай хүний хараад Хүлээлт итгэл алдарсан байдалтай
- Ноён Ганцаардал Та дахиад л хүрээд ирэв үү... гэж хэлэхэд
Түнэр харанхуй, гудамжны сүүмгэр гэрэл, богино банзал, урт хөл, хямдхан гоо үзэсгэлэн...
Энэ дүр зураг миний амьдралын үнэ цэнэ... нарнаас би ичдэг... тэр дэндүү их гэрэлтдэг... миний бүх нууцыг дэлгэчихдэг учраас би айдаг... сар бас одонд би дуртай...тэр намайг нуудаг ядаж нуухыг оролддог... бүдүүлэг үг, шалиг харц, архины эхүүн үнэр миний дасан зохицол...
Гуравхан үсэг...
Намайг тэнгэрт нисгэнэ
Бас газарт булна ...тай ...гүй
Хавар... хавар... хавар
Би хайлаагүй
Хайлж урсаагүй
Би цас биш чи нар биш
Гуниглахгүйн тулд би гадагшаа гараад
Гудамжинд инээмсэглэл хайсаар нэлээд алхлаа
Гуниглахгүйн тулд цагаа зогсооход
Ягаан сар хэзээ ч гэрэлтэхгүй
Яагаад гэвэл байдаггүй
Хэн нэгэн хичнээн хүссэн ч
Хэвэндээ л байна тэр сар...
Хаврын зөөлөн салхины сэвшээнд туугдан нэгэн цэцгийн үр хийснэ... Энэ бол ертөнцийн хаа нэгтэй ургасан үзэсгэлэнт зэрлэг сарнайн дэлбээн дээр бойжин салхинд хувь тавилангаа даатгасан нэгэн хувь тавилан...
Үр хийсэн явсаар их хотын гудамжны хаа сайгүй байдаг нэгэн түшлэгтэй сандал мөргөн газар унан өчигдөрхөн орсон хуранд дэвтсэн газарт шигдэн орлоо...
Улаанбаатар хотын Гандантэгчилэн хийд рүү аз жаргал горьдон хөврөх хүмүүсийн цуваа намайг шашны тухай бодоход хүргэлээ. Тэд юуны төлөө ийнхүү хайран цаг хугацааг гарзадна вэ... аз жаргалаа хайж яваа гэж үү... хэнээс ... бурхнаас уу... аль эсхүл бурхны шавь нар гэж нэрлэгддэг тэр шар өмсгөлтөнгүүдээс үү...
Уйтгарт шөнийн бороо зүрх тогшоод
Урьд шөнийн зүүдийг амилуулах шиг
