2009-10-22 10:55:13

Цайны шавхруун дээр бодол эргэлдэнэ
Цав цагаахан мөрөөдөлд амьдрал эргэлзээ зурна
"Тэнүүчлэл /Шүлэг/" цааш унших »
Энэ блогоос: | Үүцлэх | өөр блог » |
Блог үүсгэх | Нэвтрэх |

Цайны шавхруун дээр бодол эргэлдэнэ
Цав цагаахан мөрөөдөлд амьдрал эргэлзээ зурна
Хоосон хундаганд хоёр дусал маргалдана
Хоромхон зуурын аз жаргал дарсны шил рүү тэмүүлнэ
Тэр харанхуйн дунд амьдардаг...Гэрэл гэгээг тэр бүхий л амьдралынхаа турш мөрөөдсөн боловч гэрэл гэгээ гэгч юу болохыг мэдэхгүй. Хорвоо түүнд мөнхийн харанхуйгаас өөр зүйл мэдрэхгүй тийм хувь тавилан оноосон...тэр үргэлж тас хар орчинд байдаг ч хар гэж ямар өнгө байдгийг бас мэдэхгүй...
Өнөөдрүүд өчигдрөөс тасарч маргааш луу
Навч адил хийсэхэд
Би мод шиг нүцгэрч
Хов хоосон болоход
Надад хүлээх зүйл үлдэхгүй
Харин модод хүлээнэ...
Салхивчны өчүүхэн цоорхойгоор нэгэн ялаа орж ирлээ. Түшлэгтэй сандал дээр тухлан зүүрмэглэх баравгар сахалтай хижээл эрийн нүүрэн дээгүүр дүнгэнэн ниснэ.
Замаар явна...
Замаар явахад сохор хүмүүс
Зовлонгоор таяг урлаад барьчихсан
Зориудаар сохрох гэж шуналаар нүдээ сийччихсэн
Гал мэт дүрэлцсэн чиний хайр миний эрх чөлөө
Гарцаагүй болох зүйл хаа нэгтээ байдаг биз
Үлгэр мэт төгсгөлтэй амьдрал утга учиртай гэж үү
Үнэн гэдэг хагацлын цаана л нуугддаг
Тархин дотор зөгий үүрлэж дүгнээд
Тас хар өнгөнд тэр зөгийнүүд дурлаад
Дурсамжид балаа ялгаруулаад
Тэр баланд нь би согтоод
Цасны өнгөтэй ханан дээр
Цагаан будгаар "Хайр" гэж бичлээ
Нүдэнд үл үзэгдэх тэр үг
Нүглээс айгаад нуугдчихсан бололтой
Лаа жижигхэн дөрвөн ханатай орон зайг гэрэлтүүлнэ. Энэ орон зайд түүнээс өөр хэн ч байх ёсгүй хэмээн тэр боджээ. Энэ бодлынхоо ч үүднээс хөшигний завсраар хулгайгаар шагайх сарны гэрлээс энэ өчүүхэн орон зайгаа харамлана.
Анхны бороон дусал цонх тогшиход Би сэрлээ...
Хаврын анхны бороо... дусал дуслаар... нэг нэгээр газар бууна бас шингэнэ...
Сэтгэл нэг л сонин болчихлоо.. аз жаргалаар дүүрэн гуниг бүх л биеийг минь эзэмдэх шиг...
Бүх л ургамал нахиалдаг бас цэцэглэдэг...
Хоёр модон шонг холбосон нарийхан олс... түүн дээгүүр гараа алдлан тэнцвэрээ олж анхааралтай, болгоомжтой алхах нэгэн эр... энэ бүхнийг харахаар цугласан цөөхөн хэдэн хүмүүс...
Бороогүй тэнгэр...
Нойтон хөрс бас өвс...
Ишнээсээ тасарсан багваахай цэцгийн үр...
Зовлонгоос үл тасарсан
Нартай тэнгэр...
Харанхуйг хүсэх хүсэл
Гал ийн өгүүлрүүн
Ирээдүйг Би түймэрдэн шатаахгүй
...хэрвээ намайг асаахгүй бол
Исгэрэх салхи ч үүнд буруугүй
Итгэхгүй бол Бурхан гэрчилнэ
Би бол гуниг
Намрын навч мөчрөөсөө тасрах
Мөнх бусын чимээ ирээдүйг цочооход
Насны дурсамж цаг хугацаанаас зүүгдэн өнөөдөрт айлчилж
Нүдэнд ирж урсдаг
Тэгээд унтарч буй лааны гэрлээс
Утга учир хайн тэнүүчлэх бодолд дассан
Би бол гуниг
6 цаг 40 минут
Би ирэх ёстой газраа ирлээ. Энд шинэхэн юм дуулгах гэж амаа бүтэн оройжин сойсон хүмүүс бие биедээ аль болох сонин хачин зүйл дуулгах санаатай хэсэг хэсэг бөөгнөрөн амаа уралцан ярьцгаана. Өөрөөсөө бусдыг бас өөрт нь ямар ч хамаагүй байж болох тийм юмсын талаар.
6 цаг 30 минут
Би гарч өглөө болгон алхдаг тэр л газраараа алхаж байна. Хүмүүс ч бас хаашаа ч юм яарч бүгд өөр өөрсдийн бий болгосон утга учрын эргэлэгт залхахгүйн тулд алхацгааж байна. Би тэдний дунд...
Үзэгдэхүйн чимээг сонсож үзэв үү
Үнэндээ тэр чинь сонсогдохуйд л харагдана
Нарны ягаан цацраг харанхуйг тэмтрэн цухуйж, хэзээ ч гэгээ орохгүй юм шиг санагдуулж байсан харанхуйг өөрт нь мэдэгдэлгүйгээр алгуурхнаар хөөн арилгаж намайг сэрээсэн хотын чимээтэй цуг гэгээ гэрт минь орж ирлээ.
Намайг уйлахгүй бол нулимс минь гомддог...
Энэ гомдлыг хагацал тайлна
Намайг хагацахгүй бол зовлон гомддог...
Энэ гомдлыг тэнэглэл тайлна
Тэр нэгэн шөнө...
Чулуун зүрх цээж дараад
Хундага дарсанд намайг живүүллээ
Тэгэхэд би тэнгэрт гэрэлтэх одноос аврал эрэн гараа сунгахад
Тэр од намайг тохуурхан инээлээ
Намайг тайтгаруулах гэж нар манддаггүйг мэдэх болохоор
Насан туршдаа эзэн нь байх хувь тавилангаасаа би уучлал гуйхгүй
Жижигхэн давчуу бүгчим өрөө...зузаан чулуун ханатай, хаалга байхгүй, харин уудам саруул цонхтой, тэр цонхны шил нь маш зузаан. Би хэзээ ч тэр цонхыг хагалж чадахгүй мэт санагдана... бас ямар ч тавилга байхгүй чулуун хана, чулуун шал.
Шоргоолж мэт багширсан үй олон хүмүүсийн "онцгой" бараагаа зарах гэж ам булаалдан орилох нь энэ том худалдааны гудамжны утга учрыг тайлах мэт санагдана. Энэ их дуу чимээн дундаасUlaanbaatar |












