Б.ЦЭЦЭНСОД Хамтдаа...

Салхивчны өчүүхэн цоорхойгоор нэгэн ялаа орж ирлээ.  Түшлэгтэй сандал дээр тухлан зүүрмэглэх баравгар сахалтай хижээл эрийн нүүрэн дээгүүр дүнгэнэн ниснэ.

Бусдын хэлдгээр тэр Муу хүн... түүнээс ханхлах эвгүй үнэр, бүдүүлэг үг яриа, хүйтэн харцыг харсан хүмүүс жигшин зэвүүцнэ... үнэндээ бол тэр байгаагаараа л байгаа.... элдэв гоёл чимэггүй, инээх гэж хичээхгүй зүгээр л төрсөнөөрөө амьдарч байгаа нэгэн...

Намрын жихүүн салхинд бээрсэн ялаа ямар нэгэн "дулаан"-ыг хайн эргэлдэн ниснэ. Тэгээд "Муу хүн"-ны мантгар хамран дээр суучихав. Түүний амнаас гарах халуун амьсгал түүнийг яг л диваажингын салхиар үлээж буй мэт санагдуулна.

Энэ сайхан мэдрэмж удаан үргэлжилсэнгүй... муу хүнд бяцхан ялааны жаргалтай байдал таалагдсангүй... болхи гараараа нүүрээ алгадав... яагаад гэвэл тэр "муу ялаа" болохоор тэр... түүний бяцхан хоёр далавч түүнийг дахин аврав... дахин яг нөгөө газраа суухыг хүснэ... дахиад л таалагдахгүй нь мэдээж... гэхдээ оролдоод үзнэ... үхэл ойрхон... бас аврал ч ойрхон...

Ялаа бусдад таалагдахгүй... ер нь юу ч хийхгүй байсан ч хэнд ч таалагдахгүй... яагаад гэвэл зүгээр л тэгээд төрчихсөн... нисэж болохгүй чимээ гаргана... сууж болохгүй эрвэгнүүлж, загтнуулна... гадаа нисэж байсан ч өвчин тараана... тамд ч ийм тавилан байдаггүй байх...

Гэхдээ тэр үүнийгээ мэдэхгүй... яг л зүүрмэглэж буй "Муу хүн" шиг...

Ялаа хэзээ ч амар амгалан байхгүй... ялааны алуур, ялааны хаалт, ялааны хор гээд бүх ертөнц түүний эсрэг... гэхдээ тэр маш олуулаа... магадгүй хэзээ ч мөхөхгүй байх...

Адууны сүүл хүртэл түүнийг шавхуурдахаар бүтээгдсэн мэт...

Одоо тэр буцаж гарахаар цонх руу нислээ... цонхны шилэн дээр тэр хальтрана... тэгээд их дуу чимээ гаргана...

"Муу хүн" сайхан нойронд саад болсон бяцхан ялаанд ихэд зэвүүцсэн янзтай яг гарынх нь доор буй ялааны алуурыг шүүрэн аван өндийн бослоо...