Тэр харанхуйн дунд амьдардаг...Гэрэл гэгээг тэр бүхий л амьдралынхаа турш мөрөөдсөн боловч гэрэл гэгээ гэгч юу болохыг мэдэхгүй. Хорвоо түүнд мөнхийн харанхуйгаас өөр зүйл мэдрэхгүй тийм хувь тавилан оноосон...тэр үргэлж тас хар орчинд байдаг ч хар гэж ямар өнгө байдгийг бас мэдэхгүй...
Үнэр, амт, чимээ анир түүний энэ орчлонгоос авч болох мэдрэмжийг өгдөг. Өглөө болох түүнд хамаагүй. Унтаад сэрэх тэр л агшин түүний хувьд өглөө байдаг... Нар сарны эргэлдээн түүнд хамаагүй. Гэхдээ цаг хугацаа хамаатай. Ийм зовууртай амьдрал дунд тэр удаан амьдарсан нэгэн.
Харин энэ удаа тэр цоо шинэ мэдрэмжийг олж авчээ. Сохор маань дурлажээ...Нэгэн яруухан сайхан уянгалаг хоолой, зуны цэцэг шиг сайхан үнэртэй бусгүйд...тэр бүсгүйн зүс царайг сохор мэдээж хараагүй...гэхдээ дурлажээ.
Нойргүй, хоолгүй тэр уянгалаг сайхан хоолойг л хүлээдэг болж...түүний биед ганц удаа боловч хүрээд үзэх юмсан гэсэн бодол түүний толгойд байнга эргэлдэнэ...
Сохор гэнэт бослоо. Тэр хуучин авдраа ухаж хэдэн зүйл гаргаж ирээд ширээн дээр тавив. Тэр нь зургийн хэрэгсэл байлаа. Тэр тэмтэрсээр нэгэн цаас аваад өөрийнхөө гаргаж ирсэн будгуудаараа дурлалт бүсгүйгээ зурахаар шийдэв...
Бийрээ усанд дүрээд будгаа түрхээд зурж гарав...ямар өнгөөр, ямар дурс зурж байгаагаа тэр мэдэхгүй... гэхдээ тэр юу зурж байгаагаа сайн мэдэж байгаа ... тэр сайхан уянгалаг дуу хоолойг бас сайхан үнэрийг зурж байв.
Сохор өөрийн зургаа зураад л байв. Хэдэн өдөр хэдэн шөнө болсныг бүү мэд. Дурлал хүнийг цаг хугацаанаас айхгүй болгодог шүү дээ...
Сохор энэ зургаа тэр бүсгүйд бэлэглэнэ. Энэ зураг түүний хайр дурлалын илэрхийлэл болох байлаа.
Сохор зургаа зураад л байлаа зураад л байлаа. Бүтэн гурван сар зурсны дараа тэр зурж дуусжээ.
Хаалга зөөлхөн тогших чимээ зүрхийг нь дэлдэх шиг болов... тэр яаран босож хаалга онгойлгоход сайхан үнэр...тэр бүсгүйн үнэр байв. сохор түүнийг орохыг хүсээд сандал татаж суулгаад өөрөө суулаа...
Бүтэн гурван сар зурсан зургаа "энэ бол та. би тань зориулж зурсан юм" гэж хэлээд бүсгүйн зүг сарвайв.
цаас урах чимээ... нөгөө сайхан хоолойгоос гарахааргүй хэдэн хараалыг үг...
Тэр бүсгүй энэ зураг түүний үнэр, дуу хоолой нь байсныг мэдсэнгүй...
Сохрын нүд юу харахгүй битүү ч гэсэн нулимс урсахад онгойдог нь харамсалтай...
Сэтгэгдэлүүд:
Tanilbn zochilsond bayarlalaa
энэ чиний өгүүллэг элдвийг л бодогдуулна, баярлалаа.
amor chamd bas bayarlalaa
Bi tuunii gomdliin uul gemeer
сайн уу, анд минь.
melka uuchlaarai setgeliig chini tavguituulsend
Сохор зураач бийрээ
Сэтгэл дэх ганц өнгөндөө дүрэн
Сонгодог зураг зурах нь
Миний амьдрал .., гэж.
гоё бичжээ. хүмүүсээ гэж ..,
Olon toot zochilsond bayarlalaa
Ollie sain uu andaa goe shuleg bna shuu chinii shuleg uu
cacharel sain uu
магадгүй тэр бүр сайхан бүсгүйтэй учирсан байх..
Цагаан өнгө ховхрон унахад
Цайр түрхэж сэлбэхээ болиод
Эдгэж эхэлсэн шархаа илбэн
Эмнэлгийн орон дээр үхмээр санагдахад
Цаг мөрний хөвөөн дээр
Цавчилгүй харуулдах хүлээлт шиг
Энэлэн манарах хөхөмдөг үдшийн
Эгшигт санаашрал дөтлөн ирэхэд
Намрын зөрөгт навчис хуралдаад
Намайг хэдийнэ цаазалсан байнам
Сохор хүслийн мөрийг тэмтчин
Солиором орчилд нүдээ мартахад
Од сарны бүдэг чимээ
Огт оргүйн гүнд хангинах нь сонстоод
Даралтат хөгжим ганцаардан хашгирахад
Даруул дороос нь чамайг оллоо
amanji sain uu andaa
yume sain uu harin tiimee
Segsger he he goe shuleg bna
erhtsas sain uu andaa tiimee sohorson humuus
sweetcat sain uu andaa harin tiimee
http://journalist-dream.blog.banjig.net/ iishee oroooroi za
Shaazgai Za agaa ni oruulna aa
Зурах барих хоёр өөр л юм даа.
Tungaamnh Bayarlalaa
Нуршдаггүй, миний дуртай хэлбэрээр бичдэг юм байна.
Сэтгэгдэл үлдээх: